ΡΑΟΥΣ (ΟΥΣΤ ΑΠΟΔΩ)

Η κωμωδία και πολιτική σάτιρα των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου «Ράους (Ούστ από δω)» γράφτηκε στην αρχή της ελληνικής οικονομικής κρίσης. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από φιλάργυρους μικροαστούς και εργαζόμενους ενός οίκου ανοχής που μπλέκονται σε προσπάθεια να εξασφαλίσουν κρατική επιδότηση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Με μπαγαποντιές και εξαπάτηση που θυμίζουν γνωστά οικονομικά σκάνδαλα, οι χαρακτήρες πέφτουν στις παγίδες που έστησαν οι ίδιοι. Οκτώ μονοδιάστατοι νεοέλληνες μιλούν ασταμάτητα για χρήματα — μια καρικατούρα της διπλανής πόρτας που δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα.

Όταν κοιτάζεις έναν καθρέφτη, μερικές φορές το είδωλό σου φαίνεται παραμορφωμένο. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν φταίει το γυαλί, αλλά το ίδιο σου το πρόσωπο.

Το Ράους είναι ακριβώς αυτό. Μια καρικατούρα της διπλανής πόρτας που, δυστυχώς, δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα. Οκτώ χαρακτήρες, άνθρωποι της καθημερινότητάς μας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο, σχεδόν τυφλό κυνήγι: πώς να κερδίσουν χωρίς να κουραστούν, πώς να ξεγελάσουν το κράτος, πώς να αρπάξουν μια επιδότηση από την Ευρώπη, πώς να επωφεληθούν από κάτι που δεν τους ανήκει. Και μέσα σε αυτή την καταδίωξη του εύκολου πλούτου, ξεπουλάνε χωρίς δεύτερη σκέψη ό,τι πιο πολύτιμο έχουν, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.

Αν η υπερβολή πάνω στη σκηνή σάς βγάλει αυθόρμητο γέλιο, είναι γιατί η κοινωνία μας έχει μάθει να επιβιώνει επιστρατεύοντας το παράλογο ως κανονικότητα. Αν πάλι η κωμωδία σάς αφήσει μια πικρή γεύση, είναι γιατί πίσω από τα καμώματα αυτών των οκτώ ανθρώπων κρύβονται, ανάγλυφα, τα δομικά υλικά με τα οποία χτίστηκαν τα δεινά αυτής της χώρας.

Η παράσταση αυτή δεν γεννήθηκε με μια διάθεση διδακτισμού, ούτε επιδιώκει να κρίνει. Το θέατρο δεν κάνει κήρυγμα. Σατιρίζει, καίει τα προσωπεία και μας αφήνει γυμνούς απέναντι στις επιλογές μας. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που βλέπουμε δεν είναι ξένο. Είναι ο τρόπος που μάθαμε να ζούμε μέχρι σήμερα.

Καλή θέαση.