Σωτηρία με λένε

Λίγο πριν την τελευταία της μεγάλη «έξοδο», στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, η Σωτηρία αναμετριέται με το παρελθόν της, τους δαίμονές της και την ιστορία μιας ολόκληρης Ελλάδας. Μέσα από τις αναμνήσεις της, ξετυλίγεται η πορεία μιας γυναίκας που δεν χώρεσε σε καλούπια: τα δύσκολα χρόνια στην επαρχία, η φυλακή, η συνάντηση με τον Τσιτσάνη, οι έρωτες, τα πάθη, οι αγώνες και, πάνω απ’ όλα, η ασυμβίβαστη αγάπη της για το τραγούδι. Είναι ένας φόρος τιμής σε μια φωνή που έγινε η ψυχή ενός λαού, μια παράσταση γεμάτη αλήθεια, πόνο, αλλά και το αστείρευτο πείσμα μιας γυναίκας που έζησε όπως ακριβώς ήθελε. Η Θεατρική Ομάδα Ενηλίκων του Δήμου Καρύστου προσεγγίζει το κείμενο της Αδαμίδου με σεβασμό και ειλικρίνεια. Στόχος μας δεν είναι η απλή βιογραφική αναπαράσταση, αλλά η κατάδυση στον ψυχισμό μιας προσωπικότητας που υπήρξε σύμβολο ελευθερίας. Μέσα από τη συλλογική δουλειά της ομάδας μας, μεταφέρουμε στη σκηνή την ατμόσφαιρα μιας εποχής που χάθηκε, αλλά και το διαχρονικό μήνυμα της Σωτηρίας: πως η αυθεντικότητα είναι η μόνη δικαίωση απέναντι στον χρόνο.

Υπάρχουν στιγμές στην τέχνη που η σκηνή σταματά να είναι ένα ξύλινο δάπεδο και γίνεται ένας τόπος ιερός, μια γέφυρα με το παρελθόν. Η αναμέτρηση με τη «Σωτηρία» δεν ήταν για μένα μια απλή σκηνοθετική οδηγία, αλλά μια βουτιά στα σκοτάδια και το φως μιας γυναίκας που υπήρξε η φωνή ενός ολόκληρου λαού.

Η Σοφία Κακαβογιάννη και η Μάτα Αντωνίου υπήρξαν οι ηρωίδες αυτής της διαδρομής. Τις είδα να λυγίζουν από την κούραση και να σηκώνονται ξανά, να δουλεύουν με μια πειθαρχία απόλυτη, σχεδόν στρατιωτική, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή την ευαισθησία τους. Η δυσκολία που επωμίστηκαν ήταν τεράστια — μιάμιση ώρα πάνω στο σανίδι, να παλεύουν με τις ανάσες και τα φαντάσματα της Μπέλλου. Τις ευχαριστώ που εμπιστεύτηκαν στα χέρια μου την ψυχή τους και που άντεξαν το βάρος αυτού του ρόλου με τόσο σθένος.

Σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι, είχα την τύχη να έχω δίπλα μου τον Κωνσταντίνο Θωμά. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν απλώς ο βοηθός μου· ήταν ο πολύτιμος συνοδοιπόρος μου, ο άνθρωπος που με τη σιωπηλή του δύναμη και την αδιάκοπη στήριξή του, κράτησε το όραμά μας ζωντανό στις πιο δύσκολες ώρες της δημιουργίας. Χωρίς τη δική του πίστη, το ταξίδι αυτό θα ήταν πολύ πιο μοναχικό.

Όσο για τη Θεατρική Ομάδα Ενηλίκων του Δήμου Καρύστου, η καρδιά μου υποκλίνεται μπροστά σας. Σας ευχαριστώ που γίνατε η εστία όπου τα όνειρά μου βρήκαν στέγη, που μου ανοίξατε την αγκαλιά σας και μου επιτρέψατε να νιώσω, για ακόμα μια φορά, πως ανήκω σε αυτή τη μεγάλη, δημιουργική οικογένεια. Το ότι μου εμπιστευτήκατε ένα «βουνό» όπως η Σωτηρία, είναι μια τιμή που κουβαλώ σαν φυλακτό. Είναι σπάνιο να βρίσκεις ανθρώπους που σου προσφέρουν τα χέρια τους για να χτίσεις μαζί τους έναν ολόκληρο κόσμο.

Αυτή η παράσταση είναι μια κατάθεση ψυχής από όλους μας. Είναι το δικό μας δάκρυ και το δικό μας χειροκρότημα για τη Σωτηρία, που μας έμαθε πως η αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία.

Γιώργος Μπινιάρης — Σκηνοθέτης